Tak więc zacząłem spotkaniem  ze starym kumplem i piwkiem w barze, dalej opisałem moment, w którym drzwi szklane otworzyły się z potężnym hukiem skupiając na sobie uwagę obecnych w barze , pojawienie się dziwnych ludzi nie mówiących w języku polskim, kolejno zacząłem opisywać z wszelkimi detalami moment, gdy wyciągnęli spluwę i zaczęli wygrażać barmanowi. Zakończyłem interwencją i myślami, które zaczęły mną nękać po całym zajściu. Ogólnie niezbyt sympatyczne przygody mi się w tym Poznaniu przytrafiają od czasu do czasu. Z tego co mi brat przyznał dopiero wrócił z roboty z Hamburga i nie spotkał się z podobnymi sytuacjami za granicą.

Mam nadzieje, że nie często będę trafiał na tak przyjemne sytuacje. Ewelina poradziła mi, abym starał się unikać miejsc o złej reputacji. Istnieją jej zdaniem obszerny wzmożonego ryzyka, gdzie bycie okradzionym lub napadniętym jest bardzo możliwe. Wymieniła mi takowe i całe szczęście. Pewnych ulic po zmroku będę starał się możliwie unikać. Nie ma sensu się narażać. Po lunchu wstaliśmy, zapłaciliśmy za ciastko i zaczęliśmy wychodzić. Kulturalnie jak na gentelmana przystało przepuściłem Ewelinę przed siebie, która przechodząc przez drzwi szklane udała się z powrotem do pracy. Ja z kolei wróciłem do swojego biura, w którym pracowałem jeszcze z 3 godziny. Zmierzając do domu szczególniej uważałem rozglądając  się na ludzi podejrzanie wyglądających. Zaledwie parę nieprzyjemności może sprawić,  że człowiek dostaje nagle fobii.

Nie chcę mieć na pieńku z własną rodziną. W rodzinie trzeba trzymać się razem. Jak to mówią..co w rodzinie to nie zginie, choć w barze raczej to by się nie sprawdziło. Zamknąłem oczy. W głowie miałem obraz ludzi w kurtkach marki flayers z gnatem w dłoni, moment, gdy drzwi szklane prowadzące do zadymionego wnętrza baru otworzyły się z hukiem i które dzięki swym bajecznym właściwością pozostały w jednym kawałku ( tak, tak…..materiałem, z którego produkowane są wytrzymałe i odporne szyby jest szkło klejone ). Przypomniałem sobie zdziwienie i przerażenie wymalowane na twarzach ludzi za stolikami….dwóch nastolatków, jednej dziewczynki w wieku lat 15 i jakiś starych drobnych pijaczków. Wielu nas tam nie było. Prawdopodobieństwo skierowania na siebie ich uwagi wydawało się być wysokie. Musiałem się uspokoić. Naparzyłem sobie melisy, którą spożyłem. Niczego praktycznie nie zrobiłem tego wieczora. Ogólnie dość wcześnie poszedłem spać.

Opowiedziałem mu o tym, że poznałem pewną ciekawą osobę w pracy, nawiązałem z nią pozytywny kontakt i  jak sam wczoraj widział spotkałem się z nią na mieście. Powinszował mi szczęśliwego trafu. Drzwi szklane tej knajpki otworzyły się z hukiem. Do środka weszli jacyś niezbyt trzeźwi ludzie. Jeden z nich odezwał się do barmana. Nie był polakiem, nie mówił po polsku. Posługiwał się za to językiem rosyjskim. Wyciągnął coś co wyglądało na pistolet i zażądał wydania pieniędzy. Atmosfera zrobiła się nerwowa. Grupa parszywych zwyrodnialców miała naprawdę sporego pecha. Całe zdarzenie rozegrało się dosłownie pod nosem funkcjonariuszy policji, którzy nie czekali długo. Okazali swoją obecność wyciągając z kabury broń i krzycząc, by podnieśli ręce do góry. Bandziory wydawały się być zaskoczone. W mgnieniu oka wynieśli się z baru. Za nimi wyszli panowie mundurowi. Miłe zajście. Dosłownie jak scena z jakiegoś filmu. Po strzeleniu sobie piwka z Mateuszem powróciłem do domciu.

Sam się sobie dziwię, że tak mnie to zafascynowało. Ewelina jeszcze parę lat temu grała Alinę. Po zakończeniu  przedstawienia wyszliśmy do Mc Donald’s. Nie byliśmy ciągle poważni i sztywni. Imało się nas poczucie humoru. W międzyczasie ktoś otworzył drzwi szklane i wszedł do wnętrza. Po chwili rozpoznałem w tej osobie Mateusza studiującego historię. Dosiadł się do nas. Opowiadał o natłoku pracy jaki go teraz spotkał…przygotowania, kolokwia, sesja zimowa, zaliczenia…ogólnie ciężko. Krąży teraz ze znajomymi. Dzisiejszego wieczora wraca do domu. Siedział z nami jakiś czas po czym odebrał  telefon od znajomego i nas pożegnał. Spacerowaliśmy jeszcze po starym mieście. Rozstaliśmy się około popołudnia. Po powrocie do domu czułem się usatysfakcjonowany z dzisiejszego spotkania. Musiałem coś napisać na jego temat. Było warto. Weekend został pozytywnie wykorzystany co wielce mnie cieszy.

Pisana jest specyficznym językiem, który dla jednych może być ciekawy i podkreślający popularnonaukowy charakter książki, a dla drugich irytujący. Tematem przewodnim były wczesnośredniowieczne dzieje państwa Wiślan. Autor książki opisuje rozwój wielkich grodów….Krakowa chociażby. Próbuje również dojść do tego, kiedy tak naprawdę doprowadzono do chrystianizacji większych grodów. Im głębiej w dochodzenia i badania przeszłości tym bardziej robi się ciekawiej. Czemu ? Mało kto wie, że w V wieku n.e Słowianie mogli być zniewoleni i nękani przez dzikich i morderczych Hunów. Mało kto wie, że legenda o Wandzie może zawierać w sobie jakiś pierwiastek prawdy. Księciem niemieckim mógł być Got w służbie armii Hunów. Świadectwem na to mogą chociaż być znaleziska sugerujące o obecności Hunów na naszych ziemiach. Ogólnie polecam wszystkim tym, którzy lubią dowiadywać się coraz ciekawszych rzeczy związanych z dziejami Polaków.  Po obiedzie uciąłem sobie popołudniową drzemkę, zaś dalszą część dnia spędziłem pisząc z Eweliną.

Potwierdziliśmy już nasze niedzielne spotkanie. Zaczęliśmy więc pisać o swoich pasjach. Dowiedziałem się, że będąc u nas w firmie dowiedziała się przypadkiem, że drzwi szklane do naszego biura to moja zasługa. Myślała, że interesuję się budowlanką albo architekturą. Interesował mnie ten temat, ale nie jestem jakimś rasowym architektem, który potrafi wyczarować coś z niczego. Sam potrzebowałem rady w kwestii swojego domu. Ewelina z kolei ma ciekawe zainteresowanie. Pasjonuje ją teatr i szeroko pojęta sztuka. Dawniej udzielała się w kole aktorskim, zaś po studiach stała się częstym gościem  teatrze. Zna większość wystawianych sztuk. Moja wiedza na ten temat jest wąska. Rzadko pojawiam się w miejscach takich jak teatr czy muzeum. Nie mam na to czasu. Potwierdziło się to co przeczuwałem przeglądając jej galerię. Fascynuje się fotografią, a większość jej zdjęć wyreżyserowanych została właśnie przez nią osobiście. Przepisałem z nią cały wieczór. Ah….nie ma to jak weekend.